Müslüman’ın Müslümanca yaşama talebi: Patani örneği
Patani; modernleşmenin dalgaları, henüz tam anlamıyla kıyılarına vurmadan “kendi kalabilme”yi başaran bir kültür olmaktan çok daha fazla bir anlam ifade ediyor: Müslümanların kimlik mücadelesi. Bu durumu, sosyolojinin daraltıcı tanımlamalarından sıyırarak ifade edecek olursak, Patani’de yaşananlar; Müslümanların, Müslümanca yaşama talepleri olarak ifadelendirilebilir.

Bayram namazı; cıvıl cıvıl çocuklar, hanımlar ve beyler... Hanımların hepsi bembayaz giyinmişler sanki saf tutmuş melekler. Bir huşu var havada beni sımsıcak saran. Türkiye’deki üç salla bir bağla taktiği burada tutmuyor, mecburen cemaati takip ediyorum. Namaz sonrasında bir ihtiyarın yanına oturuyorum, onların dilinde bayramlaşıyoruz. Sonrasında “Arapça biliyor musunuz?” diyorum, “Evet” diyor, “Benim dedelerim Yemen’den gelmişler. Ben Arabım.” Bahçede sıraya girmiş, bayram sonrası karnını doyurmak için bekleşen çocuklar. Dışarıda ise bir şekerci…

Bayram… Sıcak bir merhaba kardeşçe bir selam…
Bayram mesafeleri kaldırır sınırları aşar…
Bayram karşısında hükmü kalkar öfkenin kinin düşmanlığın… Bayramlar bizi yaklaştırır; selamı yeryüzün tüm Müslüman yüreklerine taşır…
Bu bayram yeryüzünün en ücralarına kadar yollara düştük… Asya’ya, Afrika’ya, Balkanlara, Ortadoğu’ya…
Bayramlaştık, kucaklaştık, selam aldık, selam verdik…
Bayram bayram oldu uzaklardaki kardeşlerimizle…
Kurban bayramında tam 100 ülkedeydik…

 

Selamün aleyküm
Aleyküm selam
Kurban Bayramı’nda bizim için dünyanın öbür ucu sayılabilecek bir yere gittik İHH ile Uzakdoğu’ya, Kamboçya’ya...

Yol arkadaşlarım Fatih ve kameraman Muharrem Bey’le birlikte üç kişilik bir ekiptik. Malezya’dan aktarma yaparak ulaştığımız Kamboçya, bizi son derece şaşırttı. Kamboçya, hakkında ön bilgilerimiz olmasına rağmen yine de beklentilerimizin dışında bir ülke olarak karşıladı bizi. Derin bir sefalet, tarifi zor yoksulluk manzaraları, tropikal ormanlar, şeritsiz ve kaldırımsız caddeler, ölüm tarlaları, kafatasları kulesi, fevkalade yenemez yemekler ve pirinç tarlaları ve tropikal meyveler, balıklar, balıklar, balıklar...

En büyük mutlulukları, hayatta olmak olan insanların ülkesi Kamboçya. Tarım ve balıkçılıktan başka geçim kaynağı olmayan insanların ülkesi Kamboçya. Kızıl Khmer yönetimi süresince iki milyondan fazla insanın katledildiği insanların ülkesi… Havaalanına iner inmez ilk hissettiğimiz aşırı sıcak ve nemli hava oldu. Bizi Kamboçyalı üç genç kardeşimiz karşıladı, Ham Kerim, Aziz ve Mukhtar. Kamboçya İslami Gelişme Merkezi’ne gittik ve Kamboçyalı Müslümanların liderleri olan Üstad Othsman Hassan ve Üstad Zakariyya Adam ile tanıştık. Bölge hakkında bilgi alıp kurban kesim ve dağıtımı ile ilgili programı yaptık.

Giderken güneşli ve açık bir hava beklediğim Hindistan’da, sisli bir hava ile karşılaştık. Bu sisli ve bulanık havadan Türkiye’ye dönene kadar da kurtulamadık. Hindistan’ın havası kadar, toplumsal yapısı da bulanıktı. Burada, çok katı kurallarla toplumsal sınıfları birbirinden ayıran “Kast sistemi” hala kendini hissettiriyor.

Bayramda İHH ailesinin yüzlerce ferdi, farklı bir ülkede kıldılar bayram namazını. Ve kurban paylarını dağıttılar. Bize Bangladeş’te namaz kılmak ve Arakanlıların yaşam mücadelesi verdiği kamplarda, hayır; kamplarda değil; bataklıklarda, insanlara yardımları dağıtmak düştü.
Bir sabah düştük yola…
Halit Ömer Camcı, daha yola çıkarken başladı fotoğraf çekmeye. Halit Ömer’i eski okurlarımız iyi bilirler; Gerçek Hayat’ta fotoğrafların altında imzasını görürdük Halit Ömer’in. Dubai üzerinden geçecektik Bangladeş’e.

Ramazan Bayramı’nın akabinde kurban bağışlarını gerçek ihtiyaç sahibi kardeşlerimize ulaştırmak için yine Bangladeş’teydik. Çünkü onlar gerçekten yılda bir defaya mahsus olmak üzere gelen bağışlar sayesinde et yeme şansına sahip olan, hatta ve hatta bu bağışlar sayesinde karınları doyan kardeşlerimizdi. Bu nedenle veren el ile muhtaç olan alan el arasında vesile olabilme huzuru içerisinde, bayramdan üç gün önce yola çıktık.